เวลาที่เราคบกันมา….

มันนานเกินไปสำหรับตัวเองรึป่าว?

วันนี้เค้าเหมือนขาดจากตัวเองไปแล้ว

วันนี้เค้าเหมือนเราไม่ได้มีความรู้สึกที่ดีต่อกันอีกแ้ล้ว

วันนี้เค้าเหมือนรู้สึกตัวแล้ว แล้วตัวเองล่ะ? รู้สึกถึงความรู้สึกจิงๆของตัวเองรึยัง

ยังมีความรู้สึกว่ารักเค้าคนนี้อยู่มั้ย

ยังมีความรู้สึกว่าหวงเค้าคนนี้อยู่มั้ย

ยังมีความรู้สึกว่าห่วงเค้าคนนี้อยู่มั้ย

ยังมีความรู้สึกว่าคิดถึงเค้าคนนี้อยู่มั้ย

ยังต้องการให้ผู้หญิงคนนี้รักตัวเองอยู่อีกรึป่าว...

สิ่งที่เค้าบอกตัวเองออกไปทุกๆเรื่อง เพราะเค้าเป็นห่วงนะ

แต่ตัวเองกลับไม่เคยใส่ใจคำพูดของเค้าเลย

จนกระทั่งตัวเองเสียหลายๆอย่างไป เพราะไม่ฟังคำพูดของเค้าบ้าง

ในวันนี้ เค้าต้องการจะทำให้ตัวเองรู้ว่า...

เวลาที่ตัวเองมีเค้า ตัวเองไม่เคยจะสนใจ ใส่ใจ แคร์ความรู้สึกกัน เป็นห่วงกัน

เค้าคนนี้จะทำให้ตัวเอง เสียเค้าไปบ้าง

เค้าไม่รู้หรอกนะว่า ถ้าตัวเองเสียเค้าไปแล้ว

ตัวเองจะรู้สึกเสียใจมั้ย ถ้าตัวเองไม่รู้สึกอะไร ก็ขอให้เราจบแค่นี้

แต่ถ้าหากตัวเองเสียใจที่ไม่มีเค้า

เค้าก็คงไม่กลับไปคบกลับตัวเองเหมือนเดิมอีกแร้ว

ที่ผ่านมา เค้าเสียใจกับผู้ชายคนที่เค้ารักมากกก มามากพอแล้ว

เค้ายอมตัวเองมาทุกอย่าง แต่ตัวเองไม่เคยทำอะไรเพื่อเค้าเลย

เค้าไม่ได้ต้องการเรียกร้องเพื่อจะให้ตัวเองทำอะไรเพราะเค้า

แต่เค้าอยากจะให้ตัวเองเปลี่ยนแปลงในสิ่งที่ตัวเองรู้ว่ามันไม่ดี

ในสิ่งที่ตัวเองรู้ว่า ตัวเองทำสิ่งนั้นๆ แล้วเค้าเป็นห่วง

ผู้หญิงคนนี้หมดความอดทน เพราะตัวเองไม่เคยจะฟังกัน

ยอมมาหลายเรื่อง แต่ก็เจอกับเรื่องใหม่ๆเสมอ

ไม่รู้ว่าจะทนเจ็บไปทำไม

มีคนดีๆมากมายที่เข้ามาหาเค้า

แต่เค้าก็ไม่เคยที่จะสนใจ ไม่เคยเลย...

เพราะเค้ารักตัวเอง

แต่ตัวเองล่ะ!!! ซื่อสัตย์กับเค้ามั้ย

ตัวเองมักจะโกหกเค้า

ตัวเองมีผู้หญิงคนอื่น

ตัวเองทำหลายๆอย่าง

โดยไม่นึกถึงความรู้สึกของเค้าเลย

ตอนนี้เค้าจะเริ่มออกจากชีวิตของตัวเองแล้วนะ

ไม่ว่าเรื่องของเราจะเป็นยังไง

เค้าก็ยังรักตัวเองอยู่ตลอด

เพียงแค่เราเข้ากันไม่ได้

เค้าคงทนไม่ได้ที่ต้องอยู่กับตัวเองที่ทำร้ายความรู้สึกเค้าบ่อยๆ

ในที่สุดเขาก็กลับมา....
เหมือนอะไรมันจะดีขึ้น แต่ความเป็นจริงมันก็ยังคงเดิม
เรื่องที่เสียใจก็ยังคงเป็นเรื่องเดิมๆที่เคยทะเลาะกันตั้งแต่แรกเริ่ม

เธอไม่เคยปรับปรุงมัน เพราะยังคงใช้เหตุผลเดิมๆว่า"จำเป็น"
ฉันก็ยังคงเสียใจไม่เคยเปลี่ยน เพราะมันก็เป็นเรื่องที่ "จำเป็น"

เรายังคงมีเหตุผลของเรา เธอ"เหนื่อย"ที่จะต้องอธิบายมันทุกๆครั้ง
ในขณะที่ตัวของฉันเองก็รู้สึก"เหนื่อย"ที่จะต้องยกประเด็นเดิมๆมาทะเลาะด้วย
นานวันไป ฉันเองก็ต้องเป็นฝ่ายที่ถอดใจ ปล่อยเรื่องนั้นไป ทั้งๆที่ยังคาใจ

ในเมื่อเราเลือกที่จะรัก ก็ต้องทำใจกลับผลที่ตามมาเช่นกัน
หากไม่เจ็บปวด เราก็คงไม่รู้จักคำว่า"ความสุข"
อีกอย่าง...การที่เรายังมีเขามันก็เป็น "ความสุข"...เช่นกัน

ในเมื่อคิดจะอยู่ด้วยกัน เราก็ต้องยอมปรับเข้าหากัน
ความรักบางครั้ง คำว่าคนละ "ครึ่งทาง"มันก็เป็นเรื่องที่สำคัญ
แต่หากบางครั้งมันไม่ใช่คำว่า"ครึ่งทาง" เราเองก็ต้องยอมเดินเข้าไปหาเขาเอง
หากเขาน้อย เราก็ควรจะเป็นฝ่ายมาก เพื่อเติมเต็ม....แต่ไม่ใช่เขามากแล้วเราจะน้อยลง

มากในความใส่ใจ เข้าใจ และเห็นใจ น้อยในความน้อยใจ และไม่พอใจ
ในเมื่อเราเลือกจะมีเขา ในเมื่อเขาคือสิ่งที่เราต้องการ
เราจึงต้องยอมที่จะรักษามันไว้ทุกทาง.....

มันก็เหมือนสร้อยเพชรเลอค่า ที่อยู่บนคอเรา
หากมีใครคนนึงพยายามเอาสร้อยเพชรของเราไป
มันก็ไม่แปลกที่เจาจะต้องยื้อและทำทุกทาง เพื่อรักษาสร้อยเพชรเส้นนั้น

หากแต่การรักษาไว้ซึ่งสร้อยเพชรต้องแลกกับชีวิตที่คนๆนั้นกำลังขู่ฆ่าเรา
เราก็จำเป็นต้องปล่อยมันไป... เพราะชีวิตของเราสำคัญกว่า

หากวันนี้เขาเป็นคนทำร้ายใจเราจนเจียนตาย......ความรัก กำลังจะฆ่าคุณ
คุณก็จำเป็นต้องปล่อย"ความรัก"นั้นไป....เพราะหัวใจเราสำคัญกว่า

ชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้
ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น
แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้นอย่างน้อยคงต้องมี...

บางคนที่ทำ ให้เรารู้สึก “ไม่ธรรมดา” ที่จะนึกถึง
เรียกว่า เป็น “ความพิเศษ”
ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจ


ก็ในเมื่อคำว่า “พิเศษ” หมายถึงความจำเพาะความแปลก
แยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ
กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรง
กับที่ใจคิด ให้ “ความรู้สึกดีดี” จากจิตใจที่ดีดี ให้

“ความอาทรถึง” จากจิตใจ ที่นึกถึง ให้ “ความห่วง”
จากจิตใจที่เป็นห่วง ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีดี แต่มี
“สติ” ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ “คุกกรุ่น”
ให้ไปเลย ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้

แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง “ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม”
และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย
สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง ก็จงหยุดพักตรึกตรอง

อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด
“สิ่งดีดี” จนกระจัดกระจาย เพราะ “การให้ความหมาย” ไม่ใช่ “การตั้งความหวัง”
คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน แต่คนสองคน “จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน”
เพราะการตั้งความหวังมักนำพาซึ่ง “การเรียกร้อง”

“ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ” โดยที่ไม่รู้ตัว
มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข
เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ

หากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเริ่มทวีขึ้น
เราต้องค่อยๆ เดินออกมาสูดอากาศเย็น
หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้น

จากความหนาวมาหาไอแดด เช่นกันและอย่าลืมว่า
“ความพิเศษ” ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษสุด
หรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียวทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ
พิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา

เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษกับใครก็ได้
ที่เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา
จงให้ “ความพิเศษ” เป็นชีวิตชีวาเป็นแววตาที่แจ่มใส
เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้

ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตามไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่
ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว
แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร

จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่น
สดใสเช่นสายน้ำ เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา
เป็นสีเขียวของใบไม้ ที่เย็นที่ตาและที่ใจ
และที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด ไม่ว่า “คนพิเศษ”

คนนั้นจะอยู่ใกล้หรือต้องจากกันไกล “ความพิเศษ” นั้น
ก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน

ประสบการณ์ที่เจ็บปวดเป็นสิ่งดี
เพราะมันทำให้ฉันมองอะไรได้ลึกซึ้งขึ้น
และเข้าใจอะไรได้มากขึ้น...
และในขณะเดียวกัน
ประสบการณ์ที่งดงามของฉันก็เป็นสิ่งดี
มันทำให้ฉันมีพลัง และความศรัทธามากขึ้น

เพื่อที่จะสามารถเผชิญกับ
ประสบการณ์อันเจ็บปวดต่อไป

แต่หากฉันหลีกเลี่ยงประสบการณ์ที่เจ็บปวดแล้วล่ะก้อ
ฉันดูเหมือนจะสูญเสียสิ่งที่งดงามไป

------------------------------------------------

ความเงียบ "มีความสุขมั้ย"
การรอคอย "เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เราทำ เรียกว่าความสุขมั้ย แต่เราก็ทำอย่างดีที่สุด"

------------------------------------------------------------------

ความเงียบ "เมื่อไหร่เธอถึงจะพบความสมหวัง"
การรอคอย "บทบาทของเราคือการรอคอย เราทำหน้าที่ให้ดีที่สุดแค่นี้ อย่างอื่นคงทำไม่ได้และทำได้ไม่ดี"

ความเงียบ "แล้วทำไมต้องคอยใครให้ทำรึ"
การรอคอย "บทบาทของเราไม่รู้ว่าใครกำหนด ไม่รู้ว่าใครให้ทำ แต่เราก็ต้องทำให้ดีที่สุด"

ความเงียบ "มีความสุขมั้ย"
การรอคอย "เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เราทำ เรียกว่าความสุขมั้ย แต่เราก็ทำอย่างดีที่สุด"

ความเงียบ "ถ้ามีอะไร 2 อย่างให้เลือกจะทำมั้ย"
การรอคอย "บอกมาสิว่าอะไร คอยฟังอยู่"

ความเงียบ "อย่างแรก เราจ้างให้เธอคอยใครคนหนึ่งให้หน่อย
อย่างที่สอง อย่าหยุดคอยใครคนนั้นจนกว่าเธอจะพบเค้า แล้วบอกว่าฉันคอยเธออยู่"
การรอคอย "เรามีบทบาทเพียงแค่รอคอย ไม่รับจ้างเป็นพิเศษหรอก ไปจ้างสิ่งนี้กับคนอื่นเถอะ"

ความเงียบ "อย่างแรกไม่รับ แล้วอย่างที่สองล่ะรับทำมั้ย"
การรอคอย "อย่างที่สอง เป็นสิ่งที่ต่อเนื่องจากอย่างแรก เราก็รับไม่ได้อีกเช่นกัน"

ความเงียบ "แล้วบทบาทเธอที่ทำอยู่เธอทำให้ใครล่ะ"
การรอคอย "เราไม่ได้ทำให้ใคร บทบาทของเราแทรกซึมอยู่ในใจใครหลายๆ คน"

ความเงียบ "หมายความว่าไงล่ะ"
การรอคอย "เราแทรกซึมอยู่ระหว่างที่ใครคนหนึ่ง นั่งรอช่วงเวลาที่นัดพบกันกับใครอีกคน เราแทรกซึมอยู่ระหว่างที่ใครคนหนึ่ง มองคอมพิวเตอร์เพื่อปรากฏให้ใครอีกคนมาตอบกระทู้ เราแทรกซึมอยู่ใจในใครคนหนึ่ง ที่จดจ่อกับใครอีกคนตลอดเวลา"

ความเงียบ "ดูแล้วเธอคงเศร้ามากที่ทำแต่อย่างนี้"
การรอคอย "เราไม่รู้ว่าเรียกว่าความเศร้ามั้ย แต่ถ้าเราได้เจอกับใครคนหนึ่งในช่วงเวลานั้นแล้ว เราจะมีความสุข"

ความเงียบ "ถ้าเราอยากบอกว่า เธอได้แทรกซึมอยู่ในใจเราแล้วล่ะ จะเชื่อมั้ย"
การรอคอย "เธอจะบอกเราว่าเธอคอยใครรึ"

ความเงียบ "เรามีบทบาทเพียงแค่ความเงียบ"
การรอคอย "งั้นเราก็มีบทบาทเพียงแค่การรอคอยตอบของเธอต่อไป"

____________________
จาก ความเงียบที่เอะอะ

ไม่ว่าอะไรก็ตามจะเกิดขึ้นในชีวิตคุณ
มันขึ้นอยู่กับตัวคุณว่า
จะตีความหมายของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไร

---------------------------------------------------------------

หลายครั้งที่การตัดสินใจในชีวิต
เราก็อธิบายไม่ได้เหมือนกันว่า
ทำไมถึงเลือกทางนี้...
แต่สิ่งหนึ่งที่น่าจะสำคัญมากกว่าการหาสาเหตุก็คือ

การยอมรับว่า คนเรามีสิทธิ์ผิดพลาดกันได้
เพียงแต่ขอให้รู้ตัวเองว่า
เราผิดพลาดเรื่องอะไร และใช้บทเรียนที่ได้นั้น
เป็นประสบการณ์ไว้สอนตัวเอง

ไม่มีประโยชน์กับการนั่งกล่าวโทษตัวเอง หรือ
มัวหวั่นไหวกับภาพร้ายๆ ที่คนอื่นสร้างให้
จนทำให้เรารู้สึกแย่ไปกันใหญ่

เมื่อวานนี้ของฉัน อาจเคยสร้างความรู้สึกสีเทาให้กับตัวเอง
และคนที่รักฉันอยู่ไม่น้อย
แม้มันจะต้องใช้เวลาที่ยาวนานเหมือนกัน
กว่าจะจัดการระบายสีให้กับชีวิตวันนี้ของตัวเองเสียใหม่

อย่างไรเสีย... วันนี้ของฉันก็ดีกว่าเมื่อวาน
ด้วยแรงเสียดทานหนักๆที่เคยผ่าน
ทำให้เราเข้าใจอะไรๆ มากขึ้น
ทำให้เรากลายเป็นคนหนักแน่นและมีความอดทน
ไม่ท้อง่ายต่อเรื่องยากในชีวิต
ฉันได้กลับมาเป็นลูกที่ดีพอใช้ได้คนหนึ่งของพ่อแม่

เป็นแม่ที่พึ่งพาได้ของลูกตัวเอง
และเป็นคนที่พอใช้ได้อีกคนหนึ่งในสังคม

เท่านี้ก็เพียงพอที่ควรจะขอบคุณ "เมื่อวาน"
ที่ทำให้ฉันวันนี้ "คิดได้" ในหลายๆ เรื่อง

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

ไม่ว่าอะไรก็ตามจะเกิดขึ้นในชีวิตคุณ
มันขึ้นอยู่กับตัวคุณว่า จะตีความหมายของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไร
และไม่ว่าสถานการณ์นั้น จะมีความหมายหรือคุณค่าอย่างไรกับคุณ
คุณเองแหละที่จะเป็นคนให้ความหมาย
หรือคุณค่ากับสถานการณ์นั้นๆ เอง. . .

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

หากคุณมีเรื่องเมื่อวันวาน ...
ที่ยังสร้างความรู้สึกแง่ลบให้กับตัวเองจนถึงวันนี้อยู่ละก็...

ทุ กๆ เ ช้ า ที่ เ ร า ตื่ น น อ น
ลองบอกกับตัวเองว่า

"เรามีทางเลือกอยู่สองทาง
คือ
จะเลือกว่ารู้สึกดีต่อตัวเอง
หรือรู้สึกไม่ดี..."

และเราจะเลือกอย่างหลัง
ไ ป เ พื่ อ อ ะ ไ ร ...?

-----------------------------------------------------

ค น บ า ง ค น  ร อ วั น พิ เ ศ ษ  เ พื่ อ ค น พิ เ ศ ษ

ค น บ า ง  ค น   ร อ ค อ ย ค น พิเ ศ ษ  เ พื่ อที่ จ ะ มี วั น พิ เ ศ ษ

ค น บ า ง ค น  ร อ ค อ ย ใ ห้ คื น วั น ผ่ า น ไ ป...

โ ด ย ไ ม่ แ ม้ แ ต่ จ ะ บ อ ก ค น พิ เ ศ ษ ว่ า เ ป็ น เ ข า 

..........................................................................

รั ก ... อ า จ จ ะ เ ป็ น คำ พิ เ ศ ษ  อ ย่ า ร อ ค อ ย ที่ จ ะ ใ ช้ ใ น วั น ที่ พิ เ ศ ษ

บ อ ก ค น พิ เ ศ ษ ว่ า.. .เ พ ร า ะ เ ข า ทำ ใ ห้ ทุ ก ๆ   วัน เ ป็ น วั น พิ เ ศ ษ

แ ล ะ วั น แ ห่ ง ค ว า ม รั ก ไ ม่ ไ ด้ มี วั น เ ดี ย ว 

................................................................................

คำว่า  " ฉั น รั ก เ ธ อ " ...อ า จ ใ ช้ เ ว ล า เ พี ย ง ชั่ ว วิ น า ที ที่ จ ะ บ อ ก

แ ต่ ทำ ใ ห้ เ ธ อ รู้ ว่ า ฉั น รั ก เ ธ อ ม า ก แ ค่ ไ ห น

อ า จ ต้ อ ง ใ ช้ เ ว ล า ทั้ ง ชี วิ ต...

อย่าถามได้ไหมว่า  . . . ทำไมฉันต้องเดินจากมา
อย่าถามได้ไหมว่า  . . . ทำไมฉันต้องทำแบบนี้
ถามตัวเองก่อนจะดีไหมว่า  . . . ทำสิ่งใดลงไปแล้วบ้าง
ถามตัวเองก่อนจะดีไหมว่า  . . . สิ่งที่ทำลงไปถูกต้องแล้วหรือ

หลอกลวง  . . . ยังพอทน
ทรยศ  . . . นั่นอาจเป็นความเข้าใจผิด
เสแสร้ง  . . . ก็คิดว่าอาจมีเหตุผล
แต่รู้ไหมเมื่อนำมารวมกัน  . . .
มองโลกแง่ดีแค่ไหน  . . . โง่อย่างไร
ก็ยังต้องเสียน้ำตา  . . .

สิ่งเหล่านี้  . . . ทำร้ายใครต่อใครหลายคน
โดยเฉพาะ  . . . คนที่จริงใจมาตลอด
แต่คนเหล่านี้คงไม่มีค่า  . . . จึงทำกันได้ลงคอ

ความสัมพันธ์  . . . มันสร้างยาก
ระยะเวลา  . . . ไม่อาจยืนยันว่า ทุกสิ่งจะมั่นคง
ระยะเวลา  . . . กลับทำให้ทุกอย่างพังทลาย
เพราะระยะเวลา  . . . พิสูจน์ความจริงทุกอย่างให้เปิดเผย
ทำลายทุกสิ่ง  . . . ง่ายดาย  . . . ชั่วพริบตา

คิดให้ดีได้ไหม  . . . ก่อนตัดสินใจกระทำ
อย่างน้อยก็รู้สึกตัวว่า  . . . กำลังจะทำอะไร
อย่าทำเพียงแค่ส่ายหน้าปฏิเสธว่า  . . . ไม่รู้เรื่อง และไม่ได้ทำ
อย่าโทษว่า  . . . คนอื่นไม่ดี

อย่าบีบน้ำตา  . . . เรียกความสงสาร
อย่าคิดว่า  . . . เดินหนีปัญหาแล้วทุกสิ่งจะจบ
เศษซากสิ่งที่โดนทำลาย  . . . ยังอยู่
รอยแผล  . . . ต่อให้จางเท่าไหร่ ก็ยังเป็นรอยแผล
และบางแผล  . . . กาลเวลาก็ไม่อาจลบเลือน

ทำได้แค่มองตาฉัน  . . . แล้วบอกว่า
. . . ทุกสิ่งเป็นเพียงข่าวลือใช่ไหม
แต่จะให้ฉันทำอย่างไร . . . ในเมื่อฉันรู้ความจริงแล้ว
. . . จากทุกคนที่ไม่โกหก. . .
ความจริงไม่เคยตาย. . . ไม่รู้หรือ
แต่จนวันนี้. . . ยังมาโกหกกัน ทำไปเพื่ออะไร

รู้ตัวบ้างไหมว่า. . . กำลังมีความสุขบนความทุกข์ผู้อื่น
รู้ตัวบ้างไหมว่า. . . กำลังหัวเราะอยู่บนคราบน้ำตาคนรอบข้าง
เคยคิดว่า. . . ความสัมพันธ์นี้มีค่า...สุดท้ายฉันก็คิดไปเอง
เมื่อพบว่า. . . คนๆหนึ่งที่เคยไว้ใจ กลับสนใจแต่ตัวเอง

เสียใจ. . . ที่ต้องพูดและทำอย่างนี้
นานแค่ไหนแล้ว. . . กับการที่ฉันต้องทนอยู่
จบกันเสียที. . . เส้นความอดทนขาดผึง

อยากให้รู้ไว้สักครั้ง. . .
ไม่มีคำว่า. . . อภัยสำหรับคนไม่สำนึก
บางสิ่งแตกสลายไป. . . ร้องไห้เสียใจ
แต่. . . เมื่อความสัมพันธ์นี้จบลง
ฉันกลับต้องหัวเราะ. . . ดีใจ
จะโกหกต่อไปก็เชิญ. . . แต่โกหกตัวเองให้ได้ด้วยแล้วกัน

ชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้
ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น

แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น
อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคนที่ทำให้เรารู้สึก "ไม่ธรรมดา"
ที่จะนึกถึง เรียกว่าเป็น "ความพิเศษ"
ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจ
ก็ในเมื่อคำว่า "พิเศษ" หมายถึงความจำเพาะ ความแปลกแยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ
กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด

ให้ "ความรู้สึกดีดี" จากจิตใจที่ดีดี
ให้ "ความอาทรถึง" จากจิตใจที่นึกถึง
ให้ "ความห่วง" จากจิตใจที่เป็นห่วง
ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีดี แต่มี "สติ"
ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ "คุกรุ่น"
ให้ไปเลย ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้ แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง "ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม"
และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง
ก็จงหยุดพักตรึกตรอง อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด
"สิ่งดีดี" จนกระจัดกระจาย
เพราะ "การให้ความหมาย" ไม่ใช่ "การตั้งความหวัง"
คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน แต่คนสองคน

"จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน"

เพราะการตั้งความหวังมักนำพาซึ่ง "การเรียกร้อง"
"ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ" โดยที่ไม่รู้ตัว
มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข
เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ
หากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเริ่มทวีขึ้น เราต้องค่อยๆ
เดินออกมาสูดอากาศเย็น
หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาหาไอแดดเช่นกัน
และอย่าลืมว่า